Just Living Should Be Enough

Just living should be enough,
many are not even that lucky
life, with all its troubles
heartaches and heartbreaks
lost opportunities
forgotten friendships
broken relationships
soured dreams

Just love should be enough,
a few manage even a glimpse at it,
forget a love that lasts lifetimes,
just a love that sets you aflame
on the inside,
and makes you alive, on the outside,
fleetingly, even,

Just a kid should be enough,
looking up to you,
trusting you,
emulating you,
loving you,
waiting for you,
when you enter
that door,
every day …

Just a job should be enough,
to put a roof over your head,
to put food on your plate,
to pay for things,
that money can buy:
education for kids,
medical insurance,
entertainment,
a bit of travel

Just a house should be enough,
just a loved one caring for you,
just a decent health,
just a few minutes a day to ruminate,
just a hint of opportunity, to go after
just the nature to calm you
just a cloud to give hope of rain,
just a silver lining
just the petrichor
just the rainbow,
without the mythical pot
at its illusory end

But we want it all,
and more,
forgetting the list,
as we ask,
for that
one
more
thing,
to make us happy.

Advertisements

Conversations: An Art of Learning

I’m not a huge fan of the Facebook Ticker, that annoying thing that keeps on posting you updates of actions of your friends, as if the news feed isn’t enough distraction in your life, anyways. Lately, though, I’ve installed a Chrome extension called Todobook. This turns your Facebook newsfeed into a todo list, and only after you have cleared it, do you get to read the newsfeed. That too for some grace time. The thing is, muscle memory trumps (no pun intended) you. So I still go to Facebook tab. And I am presented with a, sometimes empty, todo list instead. And so I look at the tickler. I know, it defeats the whole purpose. But I never claimed I’m perfect. Or any tool is perfect.

Long story short, I saw a friend reacting to a post by someone named Gauri Brahme, whom I did not know. The post was written in Marathi. And when I read it, my first reaction was “this needs a wider audience”. And so I asked for her permission to translate and repost it with attribution, which she gave pronto. As it happened, I sat on it for couple of days, which isn’t that bad, considering I’m an expert procrastinator. So here is the post. I don’t know whether I plan to translate every post in the series, as they come. But I’m translating (bit loosely, as is my habit) this one with the whole context.

 

Here is the original post, in case you read and understand Marathi. Translations can never be as good as original. But they can strive to be the next best thing. In any case, any shortcomings are mine alone. Here goes:


 

As it happens, both of our children are on the cusp of teenage. naturally, they are full of those questions. As parents, we are often challenged to answer the questions. After all, no one’s omniscient. Perfect parents are as much a myth as perfect kids. But many times, some answers manage to hit a bulls-eye, so to say. Sometimes in the flow of conversations emerge some interesting answers that the children can make sense of. I’m planning to jot down some such conversations, under “Conversations with Neel and Radha” series. At present targeting at least five posts. And if they help at least some other parents like us, with kids of that awkward age, teenage and thereabout, in their upbringing, even a little, I will consider that a success of these writings.

Conversations with Neel and Radha #1

 

Daughter: Mom, what’s a divorce?

Me: Divorce is a quarrel between a married couple, a mom and a dad for instance, that ends in a decision to stay in two different houses.

Daughter: But everyone quarrels, right? That doesn’t mean they go and stay in separate houses.

Me: Yes, but that’s when the quarrels end and are forgotten. Your dad and I, you and your brother, we quarrel all the time, don’t we? But then later we forget it all, and are all smiles. But sometimes people cannot forget their quarrels; cannot forgive one another. They can’t bear to stay together anymore. And so they decide to split up.

Daughter: But is that right or wrong? Why does everyone go silent at the mention of a divorce? Why does the atmosphere become so tense suddenly, when the subject crops up?

Me: How can we decide that? It all depends on the individuals, and the situation. Sometimes people make wrong decisions.

Daughter: But then how come they don’t understand (that they’re making a mistake)?

Me: It happens. Remember, you used to like those floral frocks till last year, but this year you only wear the jeans. We change as we grow older. Our likes/dislikes change. Situations change. It’s like that.

Daughter: Did you and Daddy ever think it — after a quarrel — that you should get a divorce?

Me: Many times. But it’s in the spur of the moment. It has never affected our friendship. We’re still each other’s best friends. So we can forget it all. That’s’ why we are together.

Daughter: So living separated is not a wrong?

Me: No, it’s not wrong. If you’re happy alone/separated, rather than unhappy together, what’s wrong with that?

Daughter: So why do they say divorce is bad?

Me: Again, who are we to decide what’s good/bad, right/wrong? It’s a personal decision. We should accept it. Many times we don’t know the full story.

Daughter: You mean, Prajakta should not feel sad when talking about her parent’s divorce?

Me: Of course she’ll feel sad. It’s only natural. Any child would want both their parents together. But when she tells you, you have to take care that your reaction doesn’t make her feel worse.  [Translator: Emphasis mine]

Me: It’s fine. Some things just don’t work out in life and it’s ok. Got it?

Daughter: Yes, got it.


Original copyright: ©गौरी ब्रह्मे (Gauri Brahme). 

आमची दोन्ही मुलं “Teenage” च्या उंबरठ्यावर आहेत. सहाजिकच त्यांना सतत “असले तसले” विविध प्रश्न पडत असतात. पालक म्हणुन आम्ही अनेकदा त्यांच्या प्रश्नांना योग्य उत्तरं देण्यात कमी पडतो. सर्वज्ञ कोणीच नसत.परफेक्ट किड्स जशी नाहीत तसे परफेक्ट पालक ही नाहीत. पण बऱ्याचदा काही ऊत्तरं जमुन जातात. संवादातुन काही गोष्टी उलगडत जातात आणि मुलांना थोडी फार पटतील अशी उत्तरं दिली जातात. आजपासून असेच काही संवाद “नील-राधाच्या गोष्टी” या सदराखाली इथे लिहीन म्हणते आहे. निदान पाच पोस्ट्स सध्याचे टार्गेट आहे. माझ्यासारख्या अनेक पालकांना, ज्यांना टीनेजमधली, अलीकडची, पलीकडची मुलं आहेत , त्यांना संगोपनात या पोस्ट्सची थोडीफार जरी मदत झाली तरी उद्देश सफल होईल असे वाटते.

#नीलराधाच्या_गोष्टी

लेक :आई, डीव्होर्स म्हणजे काय?
मी: डीव्होर्स म्हणजे भांडण. एका आई आणि बाबाचं भांडण होतं आणि ते वेगळ्या घरात रहाण्याचा निर्णय घेतात, तेव्हा त्याला डीव्होर्स म्हणतात.
लेक : पण भांडण तर सगळेच करतात. पण म्हणुन काय सगळे वेगळ्या घरात नाही ना रहायला जात?
मी : हो, पण नंतर भांडण मिटत सुद्धा न? मी, बाबा, तु, दादा भांडतोच की आपण सगळे. पण नंतर भांडण मिटवुन हसायला लागतो. भांडण विसरतो. काही लोकं त्यांची भांडणं विसरुच शकत नाहीत, एकमेकांना माफ करु शकत नाहीत, मग ते एकत्र राहु शकत नाहीत, म्हणुन मग ते वेगळे रहातात.
लेक : पण मग हे चांगलं आहे की वाईट? डिव्होर्स म्हणल की सगळे एकदम चूप का बसतात? इतका टेन्शन का येत वातावरणात एकदम?
मी : चांगलं की वाईट हे आपण नाही ना ठरवु शकत. ते त्या त्या व्यक्तीवर आणि परिस्थिती वर अवलंबुन आहे. कधी कधी निर्णय चुकतात.
लेक : पण मग ह्या लोकांना कळत नाही का, की ते चुकीचा डिसीजन घेतायत?
मी: नाही समजत. तुला नाही का फुलफुलांचे फ्रॉक मागच्या वर्षी खूप आवडायचे. पण या वर्षी फक्त जीन्स घालते आहेस. आपण वयानुसार बदलतो, आपल्या सवयी, आवडीनिवडी बदलतात. आजुबाजुची परिस्थिती बदलते. तसच असत हे.
लेक: मग तुला आणि बाबाला नाही असं वाटलं कधी? की भांडण झाल्यावर डीव्होर्स घ्यावा?
मी: अनेकदा वाटलय. पण आमच्यातली फ्रेंडशिप संपली नाहीये. आम्ही अजुनही एकमेकांचे बेस्ट फ्रेंड्स आहोत. त्यामुळे भांडण विसरुन आम्ही पुढे चालायला लागतो. म्हणुन एकत्र आहोत.
लेक: पण म्हणजे वेगळं रहाणं यात वाईट काही नाही.
मी: वाईट काही नाही. एकत्र राहून दुःखी राहण्यापेक्षा वेगळे राहून सुखी रहात असतील तर काय हरकत आहे?
लेक : मग डिव्होर्स वाईट अस का म्हणतात सगळे?
मी : चांगलं, वाईट हे आपण कोण ठरवणार? हा त्या व्यक्तीचा निर्णय आहे आणि तो आपण मान्य करावा. अनेकदा आपल्याला संपुर्ण परिस्थिती माहीत नसते.
लेक : म्हणजे प्राजक्ताला तिच्या आई वडिलांचा डीव्होर्स झाला आहे हे सांगताना खर तर वाईट वाटायला नाही पाहिजे.
मी: तिला वाईट वाटणारच ग. कुठल्याही मुलाला त्याचे आई आणि बाबा दोन्ही हवे असतात. पण हे तिने तुला सांगितल्यावर , तुझ्या रीऍक्शनबद्दल तिला वाईट वाटायला नाही पाहिजे , याची काळजी मात्र तू घेतली पाहिजेस. तिला वाईट वाटण हे सहाजिक आहे , पण तिने हे तुला सांगितल्यावर तु अस काहीही बोललं नाही पाहिजेस ,जेणेकरुन तिला अजुन वाईट वाटेल. It’s fine. Some things just don’t work out in life and it’s ok. Got it?
लेक : ह्म. Got it.
©गौरी ब्रह्मे